Met een ultratrail-loper en een tent door Californië

wrapper2

wrapper

Foto's en tekst door EVA vrijwilligster Freya Sautner.

Ultratraillopen

Toen ik mijn vriend en ultratrail-loper Josef Koch in 2018 leerde kennen, wist ik niet wat ‘ultratrail-lopen’ was en sprak ik geen woord Nederlands. Nu, een jaar later, probeer ik het jullie zelf in het Nederlands uit te leggen.

Alle marathons langer dan de standaard van 42 km, zijn ‘ultra’. ‘Trail’ omvat onder meer kleine (of soms niet-bestaande) paden, natuur, modderstroompjes, rotsen, bergen en bossen. Ultratrail-wedstrijden vinden plaats in heel de wereld. Ook in België.

Misschien doet de naam Karel Sabbe een belletje rinkelen? Karel is de Gentenaar met het snelheidsrecord op zowel de Appalachian Trail (AT, 3500 km) als de Pacific Crest Trail (4279 km) in de VS. Op zulke afstanden slaapt de loper 's nachts maar een paar uur. Bij Karels AT-record (41 dagen, 7 uur en 39 minuten) heeft Josef hem een stukje begeleid. De gewone ultratrail-wedstrijden kan je meestal zonder slaap bedwingen.

De Western States Endurance Run: 160 km in 24 uur.

Een van die wedstrijden is de Western States Endurance Run (WSER) in Californië, waaraan Josef afgelopen juni deelnam.

De WSER bestaat sinds 1974, toen Gordy Ainsleigh de Western States Trail Ride (Tevis Cup) te voet deed. De Tevis Cup was en is tot op vandaag een endurance-rit in de paardensport, maar Gordy’s paard begaf het een jaar eerder en daarom deed hij te voet mee. Steeds meer mensen namen vanaf toen te voet deel.

De eerste officiële WSER werd in 1977 gehouden. Toen liepen de lopers nog met de paarden mee. Maar 1 van de 16 starters bereikte de finish binnen de tijdslimiet (24u) voor de paarden. Wie vandaag de ‘100 miles in one day’ haalt, of 160 km in een dag, krijgt de handgemaakte, zilveren riemgesp waarover Josef me al een jaar vertelt.

Plantaardig eten

Grote sportieve prestaties en plantaardige voeding: gaat dat samen? Absoluut! Scott Jurek - die de WSER 7 keer op rij heeft gewonnen - leeft al 20 jaar plantaardig. Scott begeleidde dit jaar de blinde ultraloper Kyle Robidoux bij de WSER. Josef was erg blij hen beiden te ontmoeten. En er zijn natuurlijk nog vele andere vegan topatleten. Josef nam ook deel aan een studie die in 2019 de prestaties en bloedstalen van WSER-deelnemers vergelijkt op basis van de kwantitatieve consumptie van dierlijke producten, maar we moeten nog even op de resultaten wachten, we zijn erg benieuwd.

Op onze 5-weekse trip door Californië was plantaardig eten geen probleem. Net zoals thuis in België en op iedere plek die we tot nu toe bezocht hebben. Iedereen die al een tijdje veganistisch leeft, weet immers precies waarnaar je moet zoeken. Zelfs toen we de westkust verlieten met zijn alomtegenwoordige “Whole Foods”-winkels met hun groot vegan aanbod en gratis wifi.

We reisden via het hete, droge midden naar de nationale parken en bossen in het oosten. In het midden van het Stanislaus National Forest beseften we plots dat we volledig van de buitenwereld afgesloten waren. Geen telefoon, noch wifi. Ondanks het beperkte assortiment van de weinige, kleine winkeltjes, hebben we heerlijk gegeten.

Pasta, tomatensaus, knoflook, olie en bonen in blik vind je altijd. En als je een klein plankje met verschrompelde groenten en fruit ziet, koop je het gewoon meteen. Het grote probleem is water. Daarvoor moet je creatief uit de hoek komen: bijvoorbeeld door op een van de weinige campings je waterflessen te vullen (al dan niet door een van de aardige boswachters) en ons in het ijskoude smeltwater van de Stanislausrivier te wassen. Zonder zeep natuurlijk.

Een klein pareltje vonden we bij Lake Tahoe. Bij ‘Grass Roots Natural Foods’ kochten we onder andere superlekkere vegan tonijnconserven en heerlijke, zuivelvrije kaas.

De wedstrijd

En dan kwam de grote dag van de wedstrijd. Om die door te komen is het mentale aspect van cruciaal belang. Of zoals Josef het zei: ‘Doorgaan. Niet opgeven. Blijven eten.’

De WSER leidt van Squaw Valley bij Lake Tahoe naar Auburn en gaat door beer- en ratelslangland. (Van die laatste heb ik er twee gezien.) Van daar gaat het van sneeuw en moordende hitte naar rivieren, door (verbrande) bossen en over bergen. Enkel in Yosemite National Park hadden we het geluk om beren te zien. Maar dat wil je eigenlijk niet tijdens zo’n wedstrijd. Het gebeurt immers wel meer dat beren WSER-lopers een paar minuten ‘tegengehouden’.

Wat eet je wanneer je een dag aan het lopen bent? Energiegels (er zijn vele veganistische, bijvoorbeeld van GU), energierepen (Josef houdt van Clif Bars) en dat wat je krijgt bij de bevoorradingsposten. Deze wedstrijd waren er gekookte aardappelen, groentebouillon, noten, chips en een groot assortiment aan fruit. De laatste 10 km mocht ik Josef als ‘pacer’ begeleiden, nadat zijn vriend Henning hem de vorige 50 km steunde. Om 4u09 ‘s ochtends passeerde Josef de finishlijn, 23 uur en 9 minuten na de start. Hij denkt nog steeds na over wat hij met de riemgesp gaat doen: combineren met cowboylaarzen of aan de muur hangen.

12/08/2019

Verticale tabs